معشوقه  به  سامان  شد ٬  تا  باد   چنين   بادا                         کفرش همه ايمان شد  ٬ تا باد چنين بادا

ملکی  که  پريشان شد ٬  از شومی شيطان شد                         باز  آن ِ سليمان  شد  ٬   تا باد چنين بادا

ياری  که  دلم  خستی  ٬  در  بر  رخ  ما  بستی                        غمخواره ی ياران شد ٬  تا باد چنين بادا ...

قهرش همه رحمت شد٬ زهرش همه شربت شد                       ابرش شکر افشان شد ٬  تا باد چنين بادا  ...

خامش ! که  سرمستم  ٬ بر بست  کسی  دستم                         انديشه  پريشان   شد  ٬   تا باد چنين بادا

من هر وقت اين شعر رو می خونم کلی انرژی می گيرم . امروز صبح تا ديوان شمس رو باز کردم اين شعر اومد ؛ و انصافاً امروز روز فوق العاده ای برام بود ( علتش رو به شما نمی گم چون جزء اسرار مگوست) نمی دونم به خاطر انرژی اين شعر امروز روز خوبی بود يا به خاطر خوب بودن امروز اين شعر اومده بود يا اصلاً هيچکدوم !!

ولی اينو می دونم :  نهايتاً اين ما هستيم که زشتی يا زيبايی ِ هر چيزی رو مشخص می کنيم پس می تونيم يه شعر رو بهونه کنيم تا يه روز زيبا داشته باشيم .

يک پنجره برای من کافيست ٬ يک پنجره به لحظه آگاهی و نگاه و سکوت !!!

 

  
نویسنده : ونوس ... ; ساعت ٢:٠۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٢ خرداد ،۱۳۸٤