« در شرايطی که امکان وصول به قضاوتی عادلانه برای همه کس وجود ندارد ٬ اين مطلقا مهم نيست که ديگران ما را چگونه قضاوت می کنند ؛ بلکه مهم اين است که ما ٬ در خلوتی سرشار از صداقت و در نهايت ِ قلبمان ٬ خويش را چگونه داوری می کنيم ...

اين را که پيش از ما بسيار گفته اند ٬ باور کن :

هر کسی که کاری می کند ٬ هرقدر هم کوچک ٬ در معرض خشم کسانی ست که کاری نمی کنند .

هر کس که چيزی را می سازد - حتی لانه فرو ريخته يک جفت قمری را - منفور همه کسانی ست که اهل ساختن نيستند .

و هر کس که چيزی را تغيير می دهد - فقط به قدر جا به جا کردن يک گلدان ٬ که گياه ِ درون آن ممکن است در سايه بپوسد و بميرد - بايد در انتظار سنگباران ِ همه کسانی باشد که عاشق توقف اند و ايستايی و سکون.»

  
نویسنده : ونوس ... ; ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٠ خرداد ،۱۳۸٤